Nog steeds aan de zijlijn

Nou, Rotterdam is het niet geworden. Slechter nog, ik ben nog geen stap dichterbij een fit slakkenlijf dan drie maanden geleden.

Met gemengde gevoelens kijk ik naar de Marathon van Rotterdam op televisie. Natuurlijk gun ik iedereen een fantastische hardloopdag, maar graag was ik zelf van de partij geweest. Dus met enige pijn in het slakkenhart zie ik de beelden uit hardlopend 010.

Maar laat ik eerlijk zijn, het uitlopen van een marathon ligt momenteel mijlenver buiten mijn bereik. Al een hele tijd loop ik te klooien met mijn vorm. Want echt geblesseerd ben ik niet. Het is niet zo dat mijn rug enorm zeer doet. Dat ik een verrekte spier heb in mijn kuit. Of dat een lopersknie me aan de kant houdt.

Nope, niks daarvan. Met hardlopen wil het alleen niet erg lukken. Bijna elke dag ga ik de deur uit. In de ijdele hoop dat het nu wel zal gaan. Om keer op keer teleurgesteld te worden. Na een paar kilometers al geeft de linkerkant van mijn slakkenlijf meestal niet thuis.

Op deze mooie zondagochtend ren ik een rondje om de wijk met Gwen (dochter nummer 2). Ik vraag haar om achter me aan te lopen en te letten op rare dingen in mijn ‘running form’. Al snel heeft Gwen reden voor feedback. ‘Je trekt je linkerbeen niet goed op’, zegt ze. En: ‘je zet links niet goed in’. Ik probeer mezelf te verbeteren. Ik let extra op links en til m’n linkerpoot opvallend hoog op. Dan ziet het er volgens Gwen wel redelijk okay uit. Maar het voelt nog steeds knap ruk. Geforceerd. Want ik moet moeite doen om mijn linkerbeen op tijd op te tillen en op de grond te zetten. Eventjes gaat het goed, maar dan verlies ik m’n concentratie en sleept mijn linkerpoot er zo’n beetje achteraan. De houten piratenpoot waar ik al een tijd door geplaagd wordt. Aaargh, zo kan ik niet hardlopen. Kwalitatief Uitermate Teleurstellend.

In de woonkamer doe ik ‘running in place’ op blote voeten. Wederom vraag ik Gwen om mijn hardloophouding te beoordelen. Maar eigenlijk heb ik haar mening niet nodig om te concluderen dat het best goed gaat. Joggen. Of een pittig tempo. Het maakt niet uit. Het voelt prima. Ik bemerk geen verschil tussen mijn linker- of rechtervoet als die de grond raken. Mijn hardlooptred is soepeltjes. Relaxt. Mijn linker- en rechtervoet zijn vrij geruisloos. Dit is hoe het hoort.

Waarom? Dat is de vraag die ik beantwoord wil zien. Waarom kan ik zonder problemen hardlopen op de plaats, terwijl een rondje om de wijk in no time ontaardt in een running form torture? Als ik het antwoord weet … dan pas kan ik weer aan hardlopen gaan denken …

Reacties

Wat vervelend, zoals je al weet heb ik Rotterdam wel gelopen, niet mijn 3.59.59 gehaald, maar 4.00.14, maar toch heel tevreden, volgende keer moeten die 15 seconden eraf! Ik hoop dat je snel weer ok bent en weer lekker kan gaan hardlopen!

Udjen op 28 april 2013 om 21:02

Potverdikke wat jammer man. Ik voel met je mee. Ik heb met hetzelfde gevoel gekeken. Heb nl. ook jan./febr. aan de zijlijn gestaan. (virus etc.) Heel frustrerend. En vele mooie wedstrijden moeten laten schieten. Maar we komen terug Slak. Ze krijgen ons er zomaar niet onder. We’ll be back!!

Keesdeloper op 30 april 2013 om 8:04

@Udjen: thnx. Mooie prestatie in 010. Die 15 tellen gaat absoluut lukken bij je volgende marathon.

@Kees: Ja, ik weet dat jij ook een wat mindere start van het hardloopjaar hebt gehad. Goed om te weten dat je weer op de weg terug bent. Ik kom ook vast wel weer boven drijven 🙂

HansR aka turboslak op 2 mei 2013 om 15:08

Jouw mening

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*