Een weekje in de Ardennen

Yes. We gaan op pad in de laatste week van de zomervakantie. Om 12 uur rijden we (lees: ik en drie van mijn vier meiden en ons hondje) weg uit de NOP, richting de Belgische Ardennen.

Het is maar zo’n 350 km, maar de reis gaat knap kut. Een mega-plensbui overvalt ons ergens in Limbabwe. Gevolgd door een onverwachte file voor de A2-bouwput in Maastricht.

Het huisje is daarentegen erg mooi. Het staat op een klein parkje met voornamelijk Nederlandse kentekens op het parkeerterrein. Niks geen vertier verder, behalve een klein speeltuintje. In ieder geval geen animatieteams of dansende konijnen of ander recreatief ongemak.

Wij hebben het chalet bovenaan het park. Met het überbeste uitzicht over het dal. I like! Een paar biertjes om bij te komen van de reis  en daarna vroeg naar bed. Iedereen is moe.

Zomer 2014: Belgische Ardennen

Zaterdag 9 augustus

Ik ben vroeg wakker. Grrrrrr. Regen bij het ontwaken. Om een uur of 7 ga ik naar buiten met m’n hondje. Het park af en de berg op, over een rotsig pad. Een tijdje schuilen we als de regen echt met bakken uit de hemel valt. Al met al struinen we een ruim half uur rond in een mooi bos. Verder is er niemand te zien. Da’s wel zo prettig. We like to be on our own. Redelijk doordrenkt komen Border Collie Nim en ik bij onze casa-voor-een-week.

Even een ontbijtje naar binnen werken en boodschappen doen in het dorpje (Trois Ponts) even verderop. Daarna trek ik m’n hardloopsloffen (Merrell Trail Gloves) aan. Maximaal een uurtje hardlopen beloof ik Mrs Turboslak. Geen idee waar ik heen ga. Ik zie wel. Instinctief maak ik een rondje op een ingebouwd kompas. Drie kwartier hobbel ik in de rondje. Weinig kilometers leg ik af trouwens (zeven en een beetje). Maar ik heb wel een mooi beeld van de omgeving. En ik ben een stuk dwars door het bos gelopen. Cool. Het laatste stuk van het loopje gaat vrij steil omhoog. Hakkepuffend kom ik terug bij m’n meiden.

Het weer is intussen aardig opgeknapt. Zonnig. Da’s een meevaller. In de middag gaan we met zijn vieren – plus het hondje natuurlijk –  naar Coo. Da’s niet zover lopen. Coo is een klein pukkeldorp, maar wel mega-toeristisch. Er zijn zo’n 2 miljoen restaurantjes, friettenten, kano-verhuurbedrijven en cafeteetjes.

De beroemde watervallen zijn ook klein van stuk (een soort van kabouter-Niagara), maar we zijn toch wel een beetje onder de indruk.

Zondag 10 augustus

Om kwart voor zeven in de ochtend gaan Border Collie en ik de deur uit voor een wandeling. Zo’n twee uur zwerven we door de bossen. Geen mens gezien. Wel een tweetal reeën. Mooi stukje lopen!

Om half 11 doe ik een deel van deze route nog eens over, hardlopend met dochter #2 Gwen. Gwen heeft het zwaar, maar vindt het ook heel leuk. Een paar keer stoppen we om uit te rusten en te genieten van de vergezichten. Terug op het bungalowpark werk ik me nog even goed in het zweet. Eerst 600 meter naar beneden, naar Coo. En dan hetzelfde stuk bergop terug. Dat is erg pittig. Best wat hoogtemeters volgens mij. M’n hartslag gaat in no time van 115 naar 160+.

Maandag 11 augustus

Nog een zwerftocht met Nim in de vroege ochtend door de bergen. Langer dan de vorige exercitie. Bijna drie uur zijn we onderweg. Gaaf.

In de middag, na de lunch gaan we de grotten van Remouchamps bezichtigen. Wow, die zijn mooi. Aanrader! Ze zijn in een tijdsbestek van miljoenen jaren gevormd door een ondergronds zijriviertje van de rivier de Amblève, in wiens dal we verblijven. De rondleiding met gids omvat zowel een wandeling als een rondvaart met een platte sloep. Zelfs als zelfverklaard smurfje moet ik geregeld m’n nek intrekken om mijn harses niet te stoten.

Dinsdag 12 augustus

Hieperdepiep hoera! Ik ben jarig op vakantie. Zoals bijna ieder jaar. Vandaag tik ik 46 lentes aan. Als Nim de Border Collie en ik terugkomen van de ochtendwandeling (1 uur slechts vandaag) hangen de slingers en ballonnen op en mag ik cadeautjes uitpakken. Morgen gaan Mrs T. en de meiden met de trein naar Luxemburg-Stad om te shoppen. De kaartjes halen we uit de automaat op het station van het nabij gelegen Trois Ponts. Het stationnetje van Coo – eigenlijk alleen een zielig, semi-verhard perron – heeft er geen.

Langzaamaan gaat het beter met m’n hardloopsores. Hier in de Ardennen zet de positieve lijn zich voort. Vandaag leg ik zo’n 10 kilometer af, het merendeel trails. Ik doe volgens mij best veel hoogtemeters ook, al kan ik dat nog niet zien totdat ik m’n workout heb ge-exporteerd naar Garmin Connect. Alleen op het laatst – een pittig stuk dat behoorlijk strak omhoog gaat – merk ik dat ik extra moet letten op m’n loophouding.

Strak tegen het attractiepark PolpsaCoo (van Studio 100) aan ligt het outdoor-gedoe van Coo Adventure. Dat is het vertrekpunt van de middagactiviteit: kano varen in de Ambleve. Kanovaren in een bergachtige omgeving is altijd leuk om te doen, al is het maar omdat je per definitie stroomafwaarts gaat en dus eigenlijk geen fuk hoeft de doen. Behalve te genieten van de omgeving en je zorgen maken dat je niet omkiept. Helaas slagen Mrs T en dochter #3 Lara niet in die missie. Ergens halverwege varen ze schuin op een stuk rots en belanden in het water. Zo’n 100 meter achter ons. Dochter #2 Gwen en ik beramen een reddingsactie. Daarvoor moeten we wel te water. So be it.

First things first. De kano van Mrs T komt ondersteboven aandrijven en moet worden geborgen en leeggemaakt. Dat is zwaar werk, maar het lukt. Hiermee is de klus nog maar half geklaard. Mrs. T. en Lara zijn inmiddels op het stuk steen geklauterd waartegen ze crashten. Maar ze durven er niet af, bang voor de sterke stroming. Met de hulp van Superhansje lukt het Mrs T. en Lara uiteindelijk om naar de oever te waden, hun kano op te zoeken en de dodenreis te vervolgen.

De rest van de tocht slagen we erin om verdere onderzeeer-imitaties te vermijden. Te snel zijn we bij het eindpunt. Gwen en ik hebben het hartstikke naar onze zin. Mrs T. en Lara denken daar heel anders over. Voorlopig geen peddels meer voor hen, I guess. Met een busje worden we teruggereden naar Coo. Daar wacht een biertje tegen het bibberen.

Woensdag 13 augustus

Om tien uur zwaai ik mijn meiden uit op het stationnetje van Coo – Mrs. T., Gwen en Lara gaan shoppen in Luxemburg-Stad. Zij liever dan ik, ik ben niet zo’n shop-a-holic.

Het weer is best goed in Coo: 20 graden en een zonnetje. Samen met Border Collie Nim vertrek ik om half 1 voor een zwerftocht door de Ardennen. We lopen en lopen. Normaal let ik goed op in welke richting we gaan, maar niet vandaag. We doen gewoon wat.

Op een gegeven moment zien we geen op bomen gespijkerde wandelroutebordjes meer. Twee uur na vertrek lopen we een pukkeldorpje binnen. Ik heb geen idee waar we zijn. Ik vraag het aan Nim, maar die weet het ook al niet. Het blijkt Roanne te zijn. Ik heb alleen geen idee welke kant ik op moet lopen. Ik weet, het is een zwaktebod, maar het lijkt me handig om even mijn positie te checken met mijn mobiel. Too bad: “no service”. Google Maps doet het hier niet. Dan maar op veilig spelen en dezelfde weg terug lopen. Zoals altijd gaat het terug (gevoelsmatig) sneller. Na drie uur wandelen staan we weer voor ons vakantieparkje. Mooi, genoeg exercise voor vandaag. Avondeten maken, m’n meisjes van de trein halen in Trois Ponts en dan is het hoog tijd voor een biertje.

Donderdag 14 augustus

Laatste dag in Belgique. Morgenochtend mag ik de weekendtassen richting de auto’s slepen en dan gaan we weer naar het noorden. In tegenstelling tot de heenreis zal ik echt zoveel mogelijk bagage in m’n Seat proppen. De Skoda Citigo van mrs. T. is weliswaar een zuinig wagentje, maar echt niet vooruit te schoppen in het laaggebergte van de Ardennen. Mijn Leon FR is een zuipschuit maar lijkt zich – met 200PK onder de motorkap – niet zoveel aan te trekken van zaken als belading en hoogtemeters.

Een wekker hoef ik niet te zetten. Elke ochtend word ik rond half 6 wakker. Tussen half zeven en zeven kom ik dan echt uit bed voor een wandeling met Nim de Border Collie. Die zit dan al voor de slaapkamerdeur te wachten. Zo ook vandaag. Nim is trouwens vandaag jarig. Eén kaarsje mag het beest uitblazen. Ik geloof niet dat ze er enig besef van heeft. De wandeling is leuk. We doen het superrustig aan – een uurtje over een afstand van minder dan 4 kilometers. Op een pad komen we een ree tegen. Da’s een mooie ontmoeting. Een minuutje ofzo kijken we elkaar aan. Dan zet meneertje of mevrouwtje ree het op een lopen.

Hop. Een ontbijtje naar binnen gooien en dan is het tijd voor sport. Hardlopen in de Ardennen is fijn. Er zijn veel routes rondom het vakantiepark waar we zitten. Wel heel anders trouwens dan in het Luxemburgse gebied, waar ik twee jaar geleden vakantie vierde en nogal veel trail kilometers maakte. Het terrein is hier een stuk ruiger. Veel rotsiger. Minder vals plat ook. Of het gaat stijf omhoog (met een hoge hartslag tot gevolg), of stijl omlaag (risicovol in verband met een gegarandeerd harde val bij struikelen of uitglijden). Elf kilometers heb ik in de benen als ik uit sta te hijgen bij ons huisje.

Met nog geen 10 km/uur gemiddeld heb ik niet snel gelopen. Maar ik hou er wel een lekker gevoel aan over. Al is het al alleen maar omdat ik de laatste tijd steeds gemakkelijker loop.

Reacties

Jouw mening

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*