Met een kolderkattengrijns op m’n gezicht

18 maart 2010 Hans Rochat

Na m’n prestatieloop in Kampen van afgelopen zaterdag heb ik het deze week behoorlijk rustig aan gedaan. Alleen maandag liet ik me verleiden tot een oenemeloenig rondje door het dorp.

Keihard groen
De lente hangt in de lucht. Het zal godsamme tijd worden ook! Hopelijk gaat het vanaf nu ineens hard. En explodeert de natuur binnen de kortste keren in schakeringen van keihard groen. Kaboem!

Kolderkatgrijns
Wat wordt hardlopen ineens extraleuk als er een vriendelijk maartzonnetje in je nek schijnt. In de ochtend ga ik dan ook met een kolderkat-brede grijns op m’n gezicht naar buiten. 3/4 broek aan en een shirt met korte mouwen. Wow, da’s voor het eerst in slakkenheugenis. Ik vertrek voor heel rustig duurloopje. Tenminste dat is de bedoeling.

Vaartspel
Ach, het gevoel wint het weer eens van de ratio. Ik weet, het is niet slim om te snel te gaan, maar toch ontaardt mijn geplande vijf-minuut-15-seconden-per-kilometer rondje al snel in een intuïtieve loop met hier en daar wat willekeurige versnellingen.

Wat kan het mij ook boeien. Dit is ook wel lekker. Om gewoon als een ongeleid projectiel te doen wat (1) je gevoel zegt en (2) je benen nog net aankunnen, bedoel ik.

Bijna 17 kilometer later stap ik — nog steeds met die kolderkatgrijns op m’n bek — weer naar binnen.

mijn rondje in cijfers en op de kaart

Your comment