Na het einde. Nog voor het begin. Het is dag min 1.

Ik ben ermee gestopt.

Met hardlopen.

Het heeft geen enkele zin meer om ermee door te gaan. Al maanden loop ik maar een beetje in de rondte te kutten. En ondertussen wordt het alleen maar minder. In amper drie maanden tijd ben ik gedegenereerd tot een zielig hoopje slak, voor wie een paar lullige kilometers rennen al teveel is. Conditioneel ben ik fit. Maar mijn lijf, de linkerkant tenminste, is tyfusbrak.  Gewoonweg bizar.

Op het moment voel me net een kreupele kip. Zo wil ik niet meer sporten. Dus uiteindelijk heb ik besloten: no more running. Niet voordat ik mijn slakkenlijf tot de orde heb weten te roepen en weer op de rails heb.

Dag -1

Helaas heb ik de bodem nog niet geraakt. Da’s best klote om te beseffen. Maar het is niet anders. En totdat ik rock bottom heb gevoeld doe ik helemaal niks meer op hardloopgebied. Dus ik zink verder af en hou m’n adem in. Probeer te relaxen. Maar ondertussen loop ik blauw aan.

Dit is niet Zero Day. Hell no. Dit is de periode ervoor. Dag -1. Waarin het sportieve leven nogal leeg is. Er zit niks anders op dan teren op ouwe, vergane glorie. Voor wat dát waard is. (niks!). Aaargh!

Zero dag

Zero day is de dag waarop ik wacht. Ik zie het voor me. In de inktzwarte diepten van m’n zelfzielige blessureleed voel ik ineens de kouwe klei onder mijn tenen. Fok! Yes! En ik zet me af. Omhoog. Up I go.

Your comment

Echte slak22 april 2013 @ 22:08

Als je eens zou beginnen met waarderen wat je wel kan, in plaats van te foeteren op wat niet gaat. Gooi je horloge weg, ga lekker hobbelen met je dochters, geniet van het weer, de omgeving. Misschien trekt het lijf dan ook een keer bij.

Hans Rochat23 april 2013 @ 19:33

Hoi Echte Slak, Haha, excuus als mijn kleine hardloopleed je irriteert. Natuurlijk is het belangrijk om je zegeningen te tellen. Feit is dat ik momenteel - zonder aanwijsbare reden - helemaal niet meer kan hardlopen. Ook zoiets als "lekker hobbelen met m'n dochters" behoort niet tot de mogelijkheden. Daarom ben ik sportsip. Ik vermoed dat elke hardloper zich wel wat sneu zou voelen in zo'n situatie …

Slome gans25 april 2013 @ 7:06

Dag slak, Probeer eens (sportief) te zwemmen, een heel ander soort belasting voor je fysiek en wellicht gaat dat wel. Dus in plaats van de handdoek in de ring, met de handdoek naar het zwembad?

max27 april 2013 @ 14:32

Heee wat lees ik nou ineens. Gaat het echt helemaal niet meer? Wat is er nou precies aan de hand met 'links'? Stuur anders een mailtje, misschien kan ik iets voor je doen? Balen dit zeg :-(

Hans Rochat27 april 2013 @ 18:35

Hey Max, Ik heb een "dood gevoel" in mijn linkerbeen. Eerst kon ik nog wel een km of 10 op pad zonder al teveel problemen. Maar dat werd steeds minder. Twee weken terug was het na een paar honderd meter al mis. Het is vrij lastig om uit te leggen waar ik concreet last van heb. Ik zal een poging wagen. M'n been optillen gaat links niet vanzelf. Ik moet er echt bij nadenken. Dat voelt erg raar. En naar. Het voelt alsof ik "haper" met links, mijn pas niet helemaal af maak. Met een houten poot loop. Zonder ritme. Helemaal uit de maat. Ik heb 1 van m'n dochters laten observeren (door achter me te lopen) en ze geeft aan dat ik idd uit balans ben. Mijn linker onderbeen klapt minder in en de inzet van m'n linkerknie is anders. In mijn hoofd voelt dat net als wanneer je - in bed en bijna in slaap - droomt dat je valt. En met zo'n rare spastische schrikreactie en een brein dat in de war is wakker schiet. Een trede van de trap missen lijkt er ook wel 'n beetje op. Je zal begrijpen dat er op deze manier niet heel veel plezier te beleven valt aan hardlopen. Met wandelen heb ik er (in veel mindere mate) trouwens ook last van. Dan "mis" ik af en toe ook een stap. Gek genoeg gaat hardlopen op de plaats zonder problemen. Dan bemerk ik op een gegeven moment ook wel wat irratie van de pezen in m'n voetboog, maar ik heb absoluut geen moeite om ontspannen te blijven lopen, met een gelijkmatige tred. Niks houten poot iig. Ik weet het, al met al is het nogal een raar verhaal. Ik doe al wekenlang m'n best om erachter te komen wat de oorzaak (en de oplossing) van mijn hardloopleed is. Maar da's gemakkelijker gezegd dan gedaan. Vooralsnog heb ik de sleutel tot herstel nog niet gevonde. Momenteel heb ik mezelf op non-actief gesteld (in de hoop dat rust verlichting geeft) en zoek ik mijn sportieve vertier elders …

Keesdeloper30 april 2013 @ 8:00

Wat nou dan?????

Eric Timmer1 mei 2013 @ 20:39

Ongelooflijk jammer Hans. Maar ik snap het wel. Telkens die frustratie ervaren is op den duur ook niet vol te houden. Tja, wat is wijs... Uitwijken naar een andere sport is geen slecht idee. Als een snelverband op je bloedende sporthart. Hoop dat je er in elk geval mentaal weer bovenop komt. Ik hou je comeback in elk geval in de gaten ;)

max2 mei 2013 @ 9:12

Mmm dat klinkt als een lastig probleem. Geen 'pijn' dus maar een soort probleem qua 'aansturing' als ik het goed begrijp? Heb je ook al laten kijken door een goede sportarts?

Hans Rochat2 mei 2013 @ 15:20

@Eric: ik doe op het moment weinig aan sport, behalve dan voorkomen dat ik in een dikke rolmops verander. Zodra mijn linkerkant hetzelfde aanvoelt als de rechterkant zet ik de teller op nul en ga ik weer heel voorzichtig opbouwen. Wanneer dat is? Geen idee. Ik hoop 1 juni ofzo, maar het kan best nog een maandje langer duren. Ik heb genoeg van het gekonkel en hoop dat rust mijn lijf wil "resetten". @Max: geen echte pijn, maar wel een onaangenaam gevoel in de vorm van een verkrampte voet. Mijn hoop is dat het een vorm van overbelasting is. En dat mijn asymmetrische pas het gevolg is van overcompensatie (het onwillekeurig ontzien van mijn verkrampte linkerkant). Ik heb het probleem (nog) niet laten beoordelen door een sportarts. Ken jij een goeie?

André22 mei 2013 @ 11:17

Hoi Slak, Ik heb redelijk wat ervaring met hardloopblessures. Ik ben trainer loopgroepen en sportmasseur. Veel blessures in de benen hebben nog weleens met overbelasting te maken. Een pijnlijke kuit kan te maken hebben met de hamstring of de bilspieren. Op het moment dat je last krijg van een dof gevoel, minder kracht e.d. dan is de kans vrij groot dat het probleem te maken heeft met * een vastzittend SI-gewricht. De twee SI-gewrichten zitten tussen het heiligbeen en het bekken. * de onderste, lumbale, rugwervels. De suggestie om naar een sportarts te gaan zou ik zeker ter harte nemen. Denk eventueel ook aan een manueel therapeut, osteopaat, chiropracter. Als ik jouw klachten zo lees zou het met je onderrug/bekken te maken kunnen hebben. De oorzaak van blessures in de benen hebben vaak met de keten, rug tot voet, te maken. Ik hoop dat je hier wat aan hebt.

Hans Rochat26 mei 2013 @ 15:08

@Andre, thnx voor de reactie. Bij een manueel therapeut ben ik van het voorjaar geweest voor een aantal sessies; hij heeft de boel losgemaakt. Een bezoek aan de sportarts (SMA in het Heerenveenstadion) zet ik binnenkort zeker in de agenda. Kost wel wat, maar is absoluut de moeite waard. Ik denk wel dat ik intussen weet wat er loos is: een zwabberbeen (zie: http://www.turboslak.nl/sportdag/reset/). De afgelopen week heb ik een aantal keer wat gerend en als ik goed op m'n techniek let (knie en voet netjes recht hou) dan heb ik geen last van een "haperend" linker been. Dan land ik ook anders, meer op de buitenkant de bal van m'n voet. In tegenstelling tot de laatste maanden maak ik met links bij de landing niet opvallend meer geluid dan met rechts, en dat lijkt een goede graadmeter voor mijn looptechniek. Rest natuurlijk de vraag waarom ik slordig ben gaan lopen. Twee jaar geleden deed ik het namelijk niet. Wellicht ben ik in de fout gegaan omdat er in m'n keten wat vast zat en is het verkeerde looppatroon daarna ingesleten geraakt.