Niet verstandig. Wel leuk

Het is precies een week voor de halve marathon tijdens de Kerstloop in Dronten. Net een beetje hersteld van een hele zwik aan blessureleed. Zeven weken lang heb  ik nauwelijks gelopen. De laatste dagen gaat het beter. Ik heb geen last meer van ernstige kuitklachten. Het is een soort van wonderbaarlijke sportieve herrijzenis.

Op zaterdagmiddag ga ik een rondje rennen. Het is fris. En er staat een schrale wind. Maar gelukkig is het droog. Ik vraag me af of het wel een realistisch voornemen is om op 17 december in Dronten aan de start te staan. Er is eigenlijk maar één manier om daar achter te komen: ik besluit tot een testrun.

Rustig lopen kan ik vandaag niet. Te ongeduldig. Al vrij snel probeer ik tempo te maken. Dat gaat vrij aardig. Wel blijf ik alert op rare pijntjes, stekende spieren of ander fysiek ongemak dat de voorbode kan zijn van ernstiger au. No such thing. I count my blessings.

Er zit geen overleg in m’n loopje. Ik ben de man zonder plan. Het tempo vliegt alle kanten op. Maar dat kan me niet zo boeien. Ik probeer gewoon ongedwongen te blijven rennen en mijn running form niet uit het oog te verliezen, zonder dat ik verzand in een gezapig tempootje.

De halve marathon-afstand gaat in 1 uur en 33 minuten. Daarmee ben ik best tevreden.

Terug in Casa Turboslak gaan de cold packs op m’n kuiten. Zoals zo vaak de laatste tijd speel ik de veelijzende anti-loop. Nog even een nachtje afwachten hoe mijn slakkenpootjes op het uitstapje van vanmiddag reageren … maar volgens mij zit dat wel snor. Stiekem ga ik ervan uit dat ik a.s. zaterdag om 13:00 aan de start sta van de Houtwijk Kerstloop. En da’s meer dan wat ik een paar weken geleden had durven dromen.

Cijferfetisj? Check de Garmin Forerunner 305 data.

 

Your comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.