No more running

Weet je wat, no more running. Ik stop ermee. Met hardlopen. Tenminste, totdat ik het gevoel heb dat mijn lijf weer helemaal heel is. Voordat ik losbarst met een storm van zelfmedelijden en een hoop gezeik over klein sportleed: ik heb een fantastische hardloopherfst gehad. Die duurde precies een septembermaand. Onder warme omstandigheden heb ik hard gelopen van Urk naar de Emmeloordse poldertoren. 12,8 km in 49:04. In Amsterdam deed ik de Dam tot Damloop in 1:02. Met een big smile op m’n slakkentronie. Geweldig. En tenslotte liep ik op 30 september de Marathon van Zwolle. Met 3:14 niet zo vlot als gehoopt, maar wel een prachtige ervaring.

Daarmee was de koek op en is het gesukkel begonnen. Waar ik dacht dat ik gemakkelijk herstelde van de marathon en na een paar weken alweer redelijk uit de voeten kon, ben ik slowly but surely toch in de ziekenboeg beland. Zere knietjes. Is het een lopersknie? I don’t think so, maar vervelend is het wel. Ik hoef niet heel ver te lopen om last te krijgen van een zeurende pijn aan mijn knie. En ik ben als de dood om het erger te maken. Dus de afgelopen weken heb ik maar weinig kilometers gemaakt. En toch hou ik last van mijn rechterknie.

Genoeg geklooi. No more running. Totdat mijn lijf weer snel en soepel is en lopen weer zo licht als een veertje voelt. Tot die tijd heeft het geen zin om elke twee of drie dagen een truttenrondje te doen om na 5 of 6 km tot de ontdekking te komen dat het gaandeweg au gaat doen. Duurt m’n hardloopcoma een week? Hopelijk. Dat is de tijd die ik me in eerste instantie gesteld heb, voordat ik mijn sloffen weer aantrek. En als het langer duurt … dat moet ik dan maar accepteren.

In de tussentijd kan ik me helemaal het leplazarus crosstrainen. Daarmee heb ik geloof ik geen issues. Zonder problemen kan ik elke dag roeien, fietsen, fitnessen, zwemmen, op de hometrainer surrogaatfietsen, core stability dingen doen en Jezus weet wat voor andere sportieve bezigheden. No sweat. Nou ja, figuurlijk gesproken dan. Want het zweet breekt me vaak al uit bij de gedachte aan een half uur op de roeimachine. Gottogot, da’s saai. Maar geblesseerd raak je er in ieder geval niet van.

Your comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Max (@RunpowerMax)7 december 2012 @ 18:26

Jeetje wat balen -( Sterkte, hoop dat je snel uit de lappenmand bent!

Turboslakkie7 december 2012 @ 19:29

Dank Max. It is what it is, om maar eens een cliche aan te halen. Vandaag een stukje hardgelopen waarvan ik dacht: hey, da's hoopvol. Maar als het morgen weer pijn doet dan is het jammer maar helaas. Back to the waiting room. Gelukkig ben ik - als ik in de lappenmand zit - voor mezelf een stuk minder hysterisch dan een paar jaar geleden. Ik probeer er wat minder snel uit te kruipen. Crossfit is dan wel surrogaatsport, maar beter iets dan niks. Toch ...

Max (@RunpowerMax)8 december 2012 @ 17:39

Hoe voelt het vandaag na dat loopje van gisteren?

Turboslakkie10 december 2012 @ 7:45

Gaat goed. Geen reactie van de knie. Echt ver heb heb ik nog niet gelopen hoor. Dus ik trek vooralsnog niet de conclusie dat het over is. Deze week eerst maar eens voorzichtig een 10 km proberen.