Over mijn voeten. En de dingen die ik (niet) aantrek

Al mijn dikke-zolen-hardloopschoenen zijn het huis uit geschopt. Er zat geen toekomst meer in onze relatie.

Dat het een goede keuze was om niet meer in zee te gaan met regulier schoeisel werd bevestigd toen ik onlangs een stel schoenen-met-stalen-neuzen tegenkwam. Met nostalgie stond ik ermee in m’n handen. Dingen uit een ver (werk)verleden. Aangeschaft toen ik nog voor Compaq (sinds 2000 known as HP) werkte in een magazijnomgeving waar er zomaar een pallet op je tenen kon vallen en veiligheidsschoenen dan ook verplicht waren. Nadat ik Compaq bye bye zie heb ik ze niet vaak meer aangetrokken.

Enfin, toen ik ze twee weken geleden aantrok was dat een nogal nare ervaring. Ik had het idee dat ik op stilettohakken liep. Na twee pijnlijke minuten hebben we voorgoed afscheid genomen (lees: heb ik ze met een ferme zwaai in kliko gekiept). Het paar Amerikaanse legerkisten — in 1994 op oefening in het Zuid-Duitse Hohenfels geruild met een Amerikaanse infanterist — ging er meteen achteraan. Collector’s item of niet. Opzouten met die (t)hakkenzooi.

Thuis loop ik bijna altijd op blote voeten rond. Als ik de deur uitga grijp ik steevast naar m’n Terra Plana Neo’s. Dat zijn eigenlijk hardloopschoenen, maar veel kilometers heb ik er niet op gemaakt. Behalve de Dam tot Dam dan. Als alledaagse / casual wandelschoen hebben ze hun geld daarentegen allang opgebracht: ultrafijne sloffen.

Voor het hardlopen vertrouw ik volledig op de zero drop schoenen uit de Barefoot lijn van Merrell: Trail Gloves voor het onverharde pad, Road Gloves op de weg en een paar Bare Access voor het geval het arme slakkenlijf een beetje au ende gevoelig is en behoefte heeft aan enige demping.

Echt helemaal op blote voeten loop ik niet zo vaak. Maar af en toe trek ik alles uit (onder de knie dan bedoel ik) en doe helemaal bloot m’n ding. In Emmeloord kan dat over het algemeen prima. In een semi-dorpse omgeving als 0527 pleurt gelukkig niet iedereen zomaar van alles op straat. Een rondje om de wijk − zo’n 5 km  — kan ik anno 2012 in ieder geval doen, zonder al te spichtig te zijn op rondslingerende glasscherven enzo. Toch is het niet altijd een onverdeeld genoegen om op blote voeten rond te draven. Een relatief pisstukje als vijf kilometer kan al best een beproeving worden. Het hangt helemaal af van de ondergrond of een naakte-poten-rennetje een beetje aangenaam blijft.

Het lekkerste loop je mijns inziens op van dat zwarte, gladde asfalt. Het wandelpad in het parkje in de nieuw aangelegde wijk Emmelhage ervan voorzien. Straten met gladde stenen zijn ook goed te doen. Stoeptegels of fietspad van betonplaten zitten er tussenin. Een beetje ruw en daarom niet echt comfortabel, maar m’n voetzolen overleven ‘t verder wel. Een fietspad van asfalt met steentjes erin is het ergste wat je als barefoot hardloopmalloot kan tegenkomen. Elke stap doet au, hoe trippel-trap je ook doet.

Aan een loopje over onverhard terrein waag ik me trouwens helemaal niet zonder schoenen. Dat voelt net iets teveel als russisch roulette: niet weten waar je op landt, als je met je blote voeten over ‘t ruiterpad, gras of zand huppelt.

Your comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Keesdeloper14 juli 2012 @ 21:14

Ben je nou afvallig? Of verstandig?