Toch nog naar Rotterdam?

Het is nog maar eventjes tot de Marathon van Rotterdam. Toen ik me in november inschreef was ik aardig fit. Maar ja, zoals de dichter Bredero al zei: “het kan verkeeren”. En ik raakte half om half in de lappenmand

Zonder echt geblesseerd te zijn stapelde ik klein hardloopleed op klein hardloopleed. Eerst had ik last van een rechter onwillige knie, daarna kreeg ik vage klachten aan de linkerkant van mijn slakkenlijf. Steevast, al na een paar kilometer draven, werd mijn linkerbeen gevoelloos. Kwalitatief Uitermate Teleurstellend. Hardlopen ging niet meer vanzelf. Ik voelde me net Hans de hardlopende piratenslak met de houten poot: tik, boink, tik boink.

Deze week maakte ik uiteindelijk de gang naar De Wilg, waar manueel therapeut Bart me onder handen nam. En weet je, sindsdien voel ik me een stuk beter. Vandaag liep ik zo’n 16 kilometers. Waarvan 10 op tempo. En het ging prima. Fantastisch.

Kan het zo simpel zijn? Bart kijkt even naar mijn rug terwijl ik naar voren buig. Op de massagetafel rolt hij me op tot een bal, wrikt aan mijn knie, springt bovenop me en duwt tegen mijn heup. Totdat er ineens iets ‘krak’ doet in mijn slakkenlijf. Ergens in mijn onderrug.

Laat ik niet te snel victorie roepen, maar ik zie licht aan het einde van de tunnel. Denk ik … Vandaag plofte het startbewijs voor de Marathon van Rotterdam op de deurmat. Natuurlijk kan ik een vlotte finishtijd vergeten, maar wellicht kan ik wel starten. Morgen doe ik een duurloop.