Ietsepietsie beter!

Het is bijna een jaar geleden dat de eerste tekenen van verval zichtbaar werden. De tijd vliegt, ook als je geblesseerd bent. In november van 2012 kreeg ik wat last van mijn knietje en ander klein sportief ongemak. In retrospect waren het voortekenen van ernstiger sportief leed. In amper drie maanden tijd degenereerde ik tot een sneu hoopje slak, nog niet in staat om met goed fatsoen één kilometer te rennen.

Zo’n week of vier geleden las ik een stukje tekst over zwakke heupen en dacht: “Hey, dát heb ik!” Sindsdien werk ik een repertoire aan oefeningen af om m’n heup- en bilspieren te versterken. Elke twee of drie dagen trek ik mijn hardloopsloffen aan voor een kort loopje. Op audiëntie bij manueel therapeut Bart is er het een en ander losgekrakt in m’n onder- en middenrug. De opmerkingen van André in “Na het einde. Nog voor het begin” snijden hout in deze context.

Al te vaak dacht ik dat ik de weg naar boven had gevonden. Om vervolgens te herontdekken dat die rare, nare kutblessure niet weg was. Aaaargh. Toch ben ik opnieuw — voorzichtig — optimistisch. Heel langzaamaan gaat het de laatste tijd wat beter. En deze keer voelt het ook anders.

Vanmorgen hobbelde ik een kilometertje of zes door het Emmelerbos. Vaart zit er absoluut niet in. Maar dat boeit me niet. Ik ben happy, want af en toe is het “goede gevoel” terug. Dan gaat hardlopen tamelijk licht en bijna weer als vanzelf. Zo soepeltjes heb ik in het afgelopen half jaar nog niet gejogd.

Check de aan deze dag gekoppelde (sport)activiteiten

Reacties

Dat klinkt goed! Hoop dat je snel weer op de goede weg zit nu. Alweer een stukje gelopen inmiddels? Maar ehm ehm… waarom niet opbouwen van couch to 30 minutes 😉 Of is dat niks?

Hoe het ook zij, op naar herstel.

Ik ga gelukkig nog goed, nog een 15K en dan volle vaart op weg naar de ultra op 1 maart. Ben erg benieuwd.

Max op 28 november 2013 om 16:51

Hey Max,

Sinds verleden weekend alweer drie keer wat gelopen. Vanmiddag een rennetje van een half uurtje en een beetje (6 km). Ging wederom vrij goed. Ik krijg er intussen steeds meer vertrouwen in dat ik de weg omhoog heb gevonden. Het zal alleen nog wel een tijdje duren voordat ik weer sneller en verder kan draven. Maar dat deert me niet. Ik bedoel, als je maar lang genoeg in de lappenmand zit leer je elke kilometer die soepeltjes gaat dubbel waarderen. Zo heeft elk nadeel z’n voordeel 🙂

Een ultra! Daar zou ik nog geen puf voor hebben als ik topfit was. Superstoer hoor! Verder dan een marathon krijg je mij niet. Dat trek ik echt niet. Veel succes met de voorbereiding.

HansR aka turboslak op 1 december 2013 om 17:49

Jouw mening

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

*