Verbannen

Het rustige loopje van vanavond maakt geen onderdeel uit van m’n hardloopschema. Het is meer dat ik me een beetje schuldig voel als ik me langer dan een dag in sportloze toestand bevind. En aangezien ik liever ga hardlopen dan mezelf te martelen met de roeimachine is de keus voor een uurtje bier verbranden gemakkelijk gemaakt.

‘Misschien is het wel aardig om weer eens te lopen op het paar Nike Lunar Glides dat in de kast stof ligt te happen’, dacht ik vooraf. En zo gebeurde het dat ik om kwart voor tien ‘s-avonds op een paar boing boing schoenen de deur uit stuiterde.

Wat nou ‘wel aardig’? Lunar Glides zijn niks nie leuk nie om op rond te rennen. Ik weet niet wat het is, maar ze voelen als klompen en ik vind het moeilijk om er relaxt op te rennen. Het gaat ietwat beter als het tempo omhoog gaat, maar da’s nou net niet de bedoeling vanavond.

Ergens op een donker fietspad aan de rand van nieuwbouwwijk Emmelhage probeer ik een stukje ouderwets op mijn hakken te landen. Aan de ene kant veert dat best lekker op de Lunar Glides (wat wil je, het zijn niet voor niks gummiberenschoenen). Maar tegelijkertijd vind ik het ook nogal vermoeiend. Het voelt als werken en een strijd tegen de zwaartekracht, niet als licht lopen zoals ik afgelopen zondag deed. Al na een paar honderd meter schakel ik over. Pffff, dat gaat een stuk beter, zelfs op die ruk-Nikes.

M’n sportieve uitje duurt een uur. En eerlijk is eerlijk, de laatste kilometers gaan een stuk lekkerder dan de eerste. Een slecht gevoel hou ik dan ook niet over aan dit dinsdagavond-tussendoor-loopje. Toch hebben de Nike Lunar Glides dikke vette pech. Die zijn de komende maanden weer genadeloos verbannen naar de schoenenkast. Geen idee of ze daar ooit nog uitkomen …

 

Your comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.