Zo mijn kuiten het willen

Als God het wil … dat zou ik zeggen als ik nog echt in De Grote Man Die In De Lucht Woont geloofde. Maar helaas heeft 44 jaar ademhalen mijn geloof in een Alwetend Opperwezen voor het grootste deel geërodeerd.

Dus wat als God het loodje heeft gelegd en er niemand anders dan ikzelf de beschikking heeft over zijn eigen lot? Dan zeg ik: ‘zo mijn kuiten het willen’, als het op hardlopen aankomt tenminste.

Zo mijn kuiten het willen, dan loop ik zaterdag over een week de Vestingstadrun halve marathon. De Vestingstadrun is maar een ieniemienie-loopje. Vorig jaar deden er zo’n 300 mensen aan mee. Toch kijk ik ernaar uit, want het parcours gaat over m’n geboortegrond.

Vanaf de zomerdijk langs de Afgedamde Maas kan ik het huis zien waar mijn oma woonde.  Ik zie de uiterwaarden die vroeger minimaal 1x per jaar overstroomden. De hazen renden voor hun leven als het smeltwater uit Duitsland over de zomerdijk spoelde.

In de verte zal ik ook het kerkje van Giessen zien liggen. Dat is waar m’n vader in 1988 begraven is. Toen was-ie nauwelijks ouder dan ik, op het moment dat ik dit schrijf. Da’s heavy stuff.

Ik ga ervan uit dat ik op 3 november 2012  fit genoeg ben voor een race door het Land van Heusden en Altena. Onderweg denk ik terug aan mijn — achteraf gezien —  best wel fijne jeugd in een Brabants pukkeldorpje. En ik ren mezelf helemaal de tyfus. Gewoon, omdat mijn kuiten het willen …

Your comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.